دل گاهی تنگ می شود برای بی دلی هایش!

برای آن روزهایی که پرده ی اتاق را کنار میزد و آسمان گرفته بود و گربه ی منحوسی توی کوچه در حال قدم زدن شاهانه ای بود و تو بی اختیار اشک هایت سرازیر می شد

تنگ می شود برای مهر و مدرسه و بوی کتاب تازه و مخصوصا کتاب ادبیات

تنگ می شود برای جواب سلام های معلم ادبیاتش که لحن خاصی داشت و وقتی می گفت لبخندی به وسعت فاصله ی دو قطب صورتت روی لبانت می  نشست

برای روزی که صرف فعل را یاد گرفتم...برای روزی که فعل رفتن را صرف کردم.

برای رفتم رفتی رفت! برای آخرین رفتنت دلم تنگ شده است

برای آخرین نگاه نکرده ات که قول دادی برگردی.

برای تمام روزهایی که منتظرت نشستم

دل است دیگر.گاهی تنگ می شود! و آن وقت تو دیگر در آن جا نمی شوی

برای همین است که مدت هاست مثل یک کاغذ مچاله شده پرتت کردم در سطل زباله

چون دیگر در دلم  جا نمی شوی!

این راهی که رفتی بازگشتی ندارد! من صرف فعل آمدن را هنوز نیاموختم!

جنس رفته شده باز نخواهد گشت!

دل گاهی تنگ می شود برای کودکی

برای روزهایی که پیرهن آبی آسمانی کوتاهی می پوشیدم تا بالای زانو

دست هایم را باز می کردم و روی جدول خیابان مثل پرنده ها راه می رفتم انگار که پرواز می کنم!

برای روزهایی که به خاله ها گیر می دادم بیایید خاله بازی و آن ها بی حوصله می گفتند بعدا"  و من هم با  حرص می گفتم روزی می رسد که بچه دار شوید و بچه هایتان سن من شوند آن وقت من هم با آن ها بازی نخواهم کرد و بعد هم آروم گوشه ی اتاقم اشک می ریختم و غر میزدم که حوصله ام سر رفته است

برای روزهای یکی یه دونه بودن! 

برای آن تنها صحنه ای که از پدر بزرگ های رفته ام یادم می آید!

برای بقالی حاج آقا که کنار خانه بود و همیشه از آن برایم توپ های کوچولوی رنگی می آورد و من جز این هیچ از پدر بزرگم یادم  نیست!

برای آن روز که  صبح زود با مامان جون رفتیم از سوپری چیپس و خوراکی بگیریم و وقتی برگشتیم از بیمارستان زنگ زدند و مامانم گوشی را برداشت و گفتند که...

برای چند ساعت بعدش که عمه با چشم گریان و لباس سیاه سر رسید...

برای آن روزها که پله های خانه ی مامان جون می شد محل بازی من و امیر حسین و ساحل. و علی که آن موقع ۳-۴ ساله بود

روی پله ها که می نشستیم و من و امیر  و ساحل هر  کدام یک آتاری میگرفتیم دستمان  و عالمی داشتیم با آن.

برای امیر که همیشه وقتی می آمد می گفتند زلزله ی هشت ریشتری آمد.

برای خاله بازی هایمان که من و امیر و ساحل آدم بزرگ می شدیم و علی میشد بچه ی من!

برای قبرستان رفتن دم غروب  و ترساندن های امیر.و هی گفتن این که الان روح حاج آقا میاد و هی من و ساحل را می ترساند...

برای امیر که هنوزم با این قد  بلند و سن زیادش همان زلزله ی هشت ریشتری ست و هنوز هم با یک آتاری شاد می شود!هنوز هم با این که پشت لبش سبز شده و صدایش دورگه مثل بچه ها رفتار میکند و تو با او انقدر راحتی که گویا از برادر به  تو نزدیک تر است و تو راحت با او  سر و کله می زنی.

برای ساحل که یک روزی علاوه بر دختر عمه بهترین هم بازی ام بود و حالا وقتی همدیگر را می بینم مثل دو غریبه سلام می دهیم و دست می دهیم و جز لبخندی دیگر هیچ نداریم که بهم بگوییم!به خیال خودمان بزرگ شدیم!

برای خودم.برای فاطمه کوچولوی آن روزها...

که وقتی فیلم هایش را می بیند دلش هوای ناز کردن می کند.چقدر ناز داشتم آن موقع ها.برای آن فیلم ۵ سالگی که علی تازه به دنیا آمده و همه خانه ی ما هستند.مو های بلند آن روزها را خرگوشی  بسته ام و عروسکی دستم گرفتم و وقتی همه مشغول علی هستند بابا با دوربین فیلم برداری می آید توی اتاق دنبال من و من هی با عروسک برایش شعر می خوانم و بالا و پایین  میپرم.یک شعر بی قافیه ی کودکانه که یک دفعه به ذهنم هجوم آورده و در مدح باباست را برایش می خوانم.

دلم را اگر ول کنی همش  تنگ میشود برای هر چیزی...حتی برای ...تو! تویی که نمی دانم کیستی و چیستی و اصلا تا حالا آمده ای  یا نه؟اصلا...

برای تویی که همانقدر که مطمینم اصلا وجود نداری مطمینم هیچ وقت وجود هم نخواهی داشت!

نبسته ام به کس دل

نبسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج...رها...رها...رها من!

اه  دل را ول کن.بگذار تنگ شود.اگر ادبش نکنم پس فردا لابد برای این روزها ی لعنتی هم تنگ می شود

ادبش میکنم.صبر کن...خواهی دید!درست مثل مادر هایی که توی مهمونی حرصشان از شیطونی بچه هایشان در می آید و با حرص درگوش بچه هه می گویند خانه میرویم دیگر!دارم برات...

امروز روز سومیت که بعد از یک سال دوباره پا به خانه ی خاطراتم گذاشتم.از آن آخر شب که وارد کوچه مان شدیم هی همه ی صحنه های آن روزها آمد جلوی چشمانم.این خاطرات قدم زدن جلوی چشم مرا دوست دارند انگار!از انتظار های طولانی برای آمدن سرویس در این کوچه بگیر تا مسافرت هایی که از این کوچه شروع شد.

آژانس که رسید جلوی در خانه و ایستاد طبق معمول با هراس اطراف را نگاه کردم مبادا گربه ی شومی این اطراف منتظرم باشد.داخل خانه که شدیم مستقیم رفتم سمت اتاقم.اتاقی که به لطف مستاجر عزیز(!) لامپ نداشت.مامان که نذاشت کامپیوتر رو ببرم اتاق خودم(چون می دونه در این صورت من همون یکی دو ساعت رو هم از اتاقم در نمیام!) کامپیوتر همون جای همشگی بود.سر راه اتاق.زیر شلواری قهوه ای بابا روی دسته ی صندلی بود.یه لحظه به سرم زد بابا هم با ما اومده خواستم برگردم و  نگاش کنم...اما یهو واقعیت مثه پتک خورد تو سرم.

زود حواس خودمو پرت کردم.هه اتاقم رو نگاه کن.چجوری اینجا رو داده بودم به آدم های دیگه؟برام چی گفتن که حاضر شدم از این زندگی قشنگ دل بکنم و برم جایی که با عکسای خوشگلو و تعریف های قشنگتر برام حسابی رویاییش کرده بودن؟

این خونه خیلی حرفا رو میاره تو ذهنم.خیلی روزا و خیلی خاطرات...زندگی قشنگی که تو نگاه های خسته ی مامان و بابا بود وقتی از سرکار میومدن.تو درس نوشتن های علی وقتی جلوی تلوزیون بود و دراز کشیده بود و همیشه بهش می گفتم آخه بچه تو چی می فهمی از این طور درس خواندن؟بعد یاد خودم میفتادم که وقتی سن علی بودم تا پلوپز نهارم را گرم کند درس هایم را تمام کرده بودم با مانتوی مدرسه ای که هنوز تنم بود!

بگذریم...فقط بدان،من این زندگی جدید را با دنیای هیچ کس عوض نخواهم کرد.هیچ کس!

پی نوشت:این حرف ها برای تو چند کلمه است و برای من تمام زندگیی که گذشت به اختصار.حالا اگر تا آخرش خواندی و برای طولانی بودنش در دل فحشم می دهی یه جوری دلت را خنک کن!

پی نوشت ۲:چرا انقدر شلوغ می کنید؟! نه به آن که یک نفر نگفت سرماخوردگیت خوب شود الهی.نه  به نظرهای پست قبل.کوتاه بیاین! چیز مهمی نیست و وضعیت این روزها:دوباره بی دردی تا مغز استخوانم را می سوزاند! گهی زین به پشت و گهی پشت به زین!

پی نوشت ۳:این روزها زندگیم در نوشته های وبلاگ هایی مثل طاعون زدگـى و حرف هایی برای نگفتن می گذرد.نوشته هایشان را دوست دارم.بیکار که می شوم می نشینم برای هزارمین بار نوشته هایشان را می خوانم.مرا از خودم دور می کند.دوستشان دارم.خیلی!

پی نوشت ۴:چه خواب های بدی می بینم.بالاسری تو می دونی اون چیزی که نشونم میدی یه کابوسه برام.میدونی به اینی که الان دارم و تو خواب می بینم ازم گرفتیش چقدر دل بسته ام.می دونی دل خوشی مه. قول میدم منم بی حرکت نباشم.حرکت می کنم ولی برکت رو نگیر.میشکنم اگه این خواب ها واقعیت پیدا کنه.نذار بشکنم.خواهش می کنم! راستی اگر گرفتی هم ناشکری ات را نمی گویم.تا الان که داشتمش شکرت!

پی نوشت ۵:تو زندگیم کم پیش اومده از کسی بدم بیاد.حالا که از یکی بدم میاد و طفلک کاری هم جز محبت برای من نکرده چرا هرچه سعی می کنم دوستش داشته باشم نمیشود؟ به خدا دست خودم نیست.دلم می خواهد دوستت داشته باشم.به خدا نمیشه(این پی نوشت خطاب به کسیه که مطمینم هیچ وقت این نوشته هارو تو خواب هم نخواهد دید!) همیشه احترامت رو نگه داشتم اما علاقه بهت توی قلبم رو نه! باور می کنی دست خودم نیست؟!حلالم می کنی؟!

پی نوشت ۶:از روزی که آمدیم خانه مان هی به عروسک می گویم یه جورایی ذوق مرگم.هی میشینم آهنگ های عهد بوقی گوش میدهم و هی کیف می کنم.از چه نمی دانم!دیوانگی شاخ و دم که ندارد،دارد؟!چاوشی های عهد بوق...و از همه بیشتر :مرغ سحر ناله سر کن.آخ که آهنگی زیبا تر از این هم هست آیا؟!

پی نوشت ۷:راستش را بگویم؟برای هیچ چیز به اندازه ی راهنمایی هیچ وقت دلتنگ نشده ام.بیکار که می شوم هزار بار از آن روزها می نویسم.از کوچک ترین چیزهایی که اصلا شاید آن موقع ها مهم نبود.حتی از لطافت دست های سعیده (که صبح ها در دستم گره می خورد و دوتایی شعر می خواندیم) ولی حس کردم نوشتنش کلیشه ایست.حوصله تان را سر می برد.جز من و دلی و سعیده و عارفه بقیه نمی فهمند من از چه می گویم.نخواستم ارزش آن خاطرات را با نوشتن پایین بیاورم.تا بیشتر از این،از آپ طولانی ام کفری نشدید من بروم!

پی نوشت ۸:توی آهنگ های قدیمی به این آهنگ خوردم:هرچی عشقه توی دنیا من می خواستم مال ما شه...پارسال همین روزها بود نه؟یادش بخیر دوستی های خاک خورده!

پی نوشت ۹:و پایانی دیگر...

آبی باشید

یا حق

اضافه نوشت:انقدر حرف از این روزها مونده...شاید گفتم در آپ بعد!